|
|
Orędzie na zakończenie ramadanu 2009 |
|
|
PAPIESKA RADA Ds. DIALOGU MIĘDZYRELIGIJNEGO
Chrześcijanie i muzułmanie: wspólnie w walce z ubóstwem
Drodzy Muzułmańscy Przyjaciele!
1. Z okazji Waszego święta przypadającego na zakończenie ramadanu pragnę wyrazić moje najlepsze życzenia pokoju i radości oraz za pośrednictwem tego orędzia proponuję wspólną refleksję na temat: Chrześcijanie i muzułmanie: wspólnie w walce z ubóstwem.
2. Bez wątpienia i z zadowoleniem należy stwierdzić, że Orędzie Papieskiej Rady do spraw Dialogu Międzyreligijnego stało się w minionych latach nie tylko zwyczajem, lecz jest oczekiwanym wydarzeniem. W wielu krajach stwarza ono chrześcijanom i muzułmanom okazję do przyjacielskich spotkań. Nierzadko orędzie podejmuje zagadnienia, będące przedmiotem wspólnego zatroskania i przyczyniające się do szczerej i otwartej wymiany. Czy te elementy nie są wyrazami przyjaźni między nami, za które powinniśmy dziękować Bogu?
3. Odnośnie tematu tegorocznego Orędzia: Człowiek znajdujący się w
potrzebie jest bez wątpienia podmiotem tych zasad, które z różnych
powodów mają dla nas wielką wartość. Wzgląd na drugą osobę, współczucie
i pomoc, które my jako bracia i siostry w człowieczeństwie możemy
okazać biednym, aby pomóc im w określaniu swego miejsca w
społeczeństwie, są żywymi dowodami miłości Najwyższego, ponieważ to
właśnie człowieka jako takiego, Bóg każe nam kochać i pomagać mu
niezależnie od jego przynależności.
Wszyscy wiemy, że ubóstwo poniża i rodzi cierpienia nie do zniesienia;
ono jest źródłem izolacji, gniewu, nienawiści i żądzy zemsty. Może
skłaniać do wrogich działań wszelkimi dostępnymi środkami, co próbuje
się nawet usprawiedliwiać motywami religijnymi w imię rzekomej «boskiej
sprawiedliwości», odbierając innym ich bogactwa wraz z pokojem i
bezpieczeństwem. Dlatego właśnie, aby odeprzeć takie zjawiska jak
ekstremizm i przemoc, walkę z ubóstwem trzeba prowadzić, promując
integralny rozwój człowieka, który papież Paweł VI określa jako „nowe
imię pokoju” (encyklika Populorum Progressio 1975, nr 76).
W swej najnowszej encyklice Caritas in Veritate, poświęconej
całościowemu rozwojowi człowieka w miłości i prawdzie, papież Benedykt
XVI, biorąc pod uwagę obecny kontekst zaangażowania na rzecz rozwoju
podkreśla konieczność „nowej humanistycznej syntezy” (nr 21), która –
zachowując otwartość człowieka na Boga – umieszcza go ponownie w
„centrum i punkcie szczytowym wszelkiego istnienia” (nr 57). Prawdziwy
rozwój musi więc służyć „całemu człowiekowi i wszystkim ludziom”
(Populorum Progressio, nr 42).
4. W swoim Orędziu na Światowy Dzień Pokoju z 1 stycznia 2009 roku Jego
Świątobliwość papież Benedykt XVI wyróżnił dwa rodzaje ubóstwa: to,
które należy zwalczać i to, które należy przyjąć.
Ubóstwo, które należy zwalczać, widzimy wszyscy: głód, brak wody
pitnej, niewystarczająca opieka medyczna i ograniczone warunki bytowe,
niewydolny system edukacyjny i kulturowy oraz analfabetyzm. Poza tym
należy pamiętać o nowych formach ubóstwa: „W bogatych i rozwiniętych
społeczeństwach występują na przykład zjawiska marginalizacji, ubóstwa
w dziedzinie relacji, ubóstwa moralnego i duchowego” (Orędzie na
Światowy Dzień Pokoju, 2009, nr 2).
Dobrowolne przyjęte ubóstwo zaprasza do prowadzenia prostego i
sensownego stylu życia, unikania rozrzutności oraz szacunku do
środowiska naturalnego i dobra stworzenia. Ten rodzaj ubóstwa może
przyjąć – przynajmniej w niektórych okresach roku – formę
wstrzemięźliwości i postu. Dobrowolne ubóstwo uzdalnia do wyjścia poza
siebie i otwiera nasze serca.
5. Dla wierzących, chęć współpracy we wspólnym poszukiwaniu
sprawiedliwych i trwałych rozwiązań plagi ubóstwa oznacza również
podjęcie refleksji nad wielkimi problemami naszych czasów i – o ile to
możliwe – połączenie sił w ich pokonywaniu. W tym kontekście konieczne
jest, aby powoływanie się na aspekty, które są związane z globalizacją
naszego społeczeństwa, miało charakter duchowy i moralny; ponieważ
zostaliśmy powołani do stworzenia rodziny, w której wszyscy –
jednostki, ludy i narody – postępują zgodnie z zasadami braterstwa i
solidarności.
6. Uważna refleksja nad kompleksowym zjawiskiem ubóstwa prowadzi nas do
tego, aby dostrzec jego przyczyny przede wszystkim w braku szacunku
wobec wrodzonej godności człowieka oraz wzywa nas do globalnej
solidarności np. przez przyjęcie „wspólnego kodeksu etycznego” (Jan
Paweł II, Przemówienie do Papieskiej Akademii Nauk Społecznych, 27 IV
2001, nr 4), którego normy nie będą miały tylko charakteru umowy, lecz
będą zakorzenione w prawie naturalnym napisanym przez Stworzyciela w
sumieniu każdego człowieka (por. Rz 2,14-15).
7. Wydaje się, że w różnych miejscach na świecie przeszliśmy od
tolerancji do spotkania, rozpoczynając od wspólnego doświadczenia
życiowego i dzielonych trosk. Stanowi to ważny krok naprzód.
Czy nie jest możliwe, aby dialog – dając każdemu bogactwo życia
modlitwy, postu i miłości wzajemnej – czerpał z życiowych sił tych,
którzy zdążają ku Bogu?
Ubodzy stawiają nam pytania, są dla nas wyzwaniem, ale nade wszystko
zapraszają do współpracy w szlachetnym dziele pokonywania ubóstwa.
Dobrego i szczęśliwego święta Id al-Fitr!
tłum. na jęz. polski:
Rada Wspólna Katolików i Muzułmanów
|
|